UP CLOSE AND PERSONAL WITH POSEIDON อินไซด์เทพสมุทร เครื่องบินต่อต้านเรือดำน้ำที่ดีที่สุดของสหรัฐ

เพื่อเน้นย้ำความสัมพันธ์และหลักการของการฝึกร่วมทางการทหารระหว่างกองทัพเรือสหรัฐและกองทัพเรือไทย คือ “การแลกเปลี่ยนความรู้และประสบการณ์ทางยุทธการร่วมกัน” ผู้บัญชาการหน่วยปฏิบัติการที่73ของกองทัพเรือสหรัฐได้เปิดโอกาสพิเศษให้สื่อมวลชนไทย ขึ้นชมภายในของเครื่องบินลาดตระเวนและปราบเรือดำน้ำแบบ โบอิ้ง P-8 โพเซดอน ที่มาร่วมการฝึกCARAT2019ในครั้งนี้ที่กองบินทหารเรือ ท่าอากาศยานอู่ตะเภา โดยเป็นที่ทราบกันดีว่าอุปกรณ์ทุกอย่างภายในเครื่องบินลำนี้มีความทันสมัยและเป็นพื้นที่หวงห้ามสำหรับสื่อมวลชนต่างประเทศมาโดยตลอด แม้แต่การได้รับเชิญให้เข้าเยี่ยมชมของทีมงานTAFที่ลังกาวี มาเลเซีย ที่เราสามารถเดินชมได้ทุกพื้นที่ภายในตัวเครื่อง แต่ก็อยู่ภายใต้กฎการห้ามบันทึกภาพเด็ดขาด ต้องฝากกล้องถ่ายภาพและอุปกรณ์มือถือไว้กับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยด้านนอกตัวเครื่อง นี้จึงเป็นโอกาสพิเศษมากที่สื่อมวลชนไทยได้รับอนุญาตให้ทำการบันทึกและเผยแพร่ภาพในตัวเครื่องP-8ได้อย่างใกล้ชิดในครั้งนี้

P-8 ที่มาร่วมการฝึกกะรัตในครั้งนี้ คือหนึ่งในP-8Aจำนวน98ลำที่กองทัพเรือสหรัฐมีอยู่ในประจำการจากจำนวนที่สั่งสร้าง122ลำ โดยมาจากฝูงVP-8 “ Patron 8 ”มีที่ตั้งในสถานีการบินทหารเรือแจ็คสันวิลล์ ฟลอริด้า อันมีเกียรติประวัติในการรบมาตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่2 ในฐานะฝูงบินไล่ล่าเรือดำน้ำ เครื่องหมายเลข 849 ที่เราได้ขึ้นชมในวันนี้เป็นเครื่องที่มาปฏิบัติงานในภาคพื้นแปซิฟิก จากที่ตั้งในฐานบินมิซาว่าประเทศญี่ปุ่น ด้วยสมรรถนะของP-8ทำให้พวกเขาบินเดินทางมายังอู่ตะเภาได้โดยตรงภายในเวลา7ชั่วโมง และด้วยขีดความสามารถเติมเชื้อเพลิงในอากาศยังทำให้P-8มีพิสัยการบินได้ไกลและมีความเร็วมากกว่าเครื่องP-3ที่ประจำการก่อนหน้าหลายเท่าตัว

แม้ภายนอกP-8 คือเครื่องบินโดยสารแบบโบอิ้ง737-800 ซึ่งทำให้P-8มีปัญหาในการซ่อมบำรุงน้อยมากจากการที่สามารถใช้ชิ้นส่วนอะไหล่จากระบบของพลเรือนได้ทันที แต่เมื่อคุณก้าวเข้าไปในตัวเครื่องทุกอย่างจะเป็นคนละรูปแบบกับการจัดวางพื้นที่ของการใช้งานภาคพลเรือนที่เราคุ้นเคยโดนสิ้นเชิง

ตั้งแต่บันไดขึ้นเครื่องP-8มีการติดตั้งบันไดแบบพับเก็บได้ในลำตัว สำหรับการใช้งานในฐานบินส่วนหน้าและไม่ต้องเสียเวลารอการสนับสนุนรถบันได เมื่อก้าวเข้าไปในตัวเครื่องคุณจะพบที่นั่งเบาะนวมที่พอจะเทียบได้ว่าเป็นชั้นบิสซิเนสคลาสเพียง2ที่นั่ง แต่หลังจากพื้นที่ตรงนี้เก้าผู้โดยสารและเจ้าหน้าที่ปฏิบัติงานจะหันไปด้านหลังทั้งหมด ซึ่งเป็นรูปแบบการจัดวางที่นั่งของกองทัพเรือสหรัฐ ที่ใช้หลักนิยมของอากาศยานที่ปฏิบัติงานบนดาดฟ้าเรือบรรทุกเครื่องบิน เพราะหากเครื่องต้องลงกระแทกพื้นอย่างรุนแรงด้านหลังของมนุษย์จะรับแรงกระแทกได้ดีกว่า และธรรมชาติการลงจอดบนเรือส่วนด้านหน้าจะได้รับความเสียหายมากกว่า เมื่อผู้โดยสารปลดเข็มขัดนิรภัย ก็จะสามารถอพยพ ทางประตูด้านหลังซึ่งเป็นทางเข้าออกหลักเครื่องบินลำเลียงทางการทหาร ( แต่P-8ไม่มีประตูแรมป์ท้ายนะ! )

ถึงแม้จะเปิดกว้างให้เราบันทึกภาพภายในได้ แต่นายทหารประจำเครื่องก็ได้เน้นย้ำถึงพื้นที่บางส่วนที่ขอให้คณะสื่อไทย งดการบันทึกภาพบางคอนโซล ส่วนคอนโซลที่เขาเคยเข้มงวดเขาก็บอกว่าไม่มีปัญหา เพราะเขาปิดจอภาพทั้งหมดดักทางพวกเราเรียบร้อยแล้ว ก่อนจะเริ่มพาทัวร์กันตั้งแต่ห้องนักบินไปจนท้ายเครื่อง โดยP-8 จะแบ่งพื้นที่ภายในเป็น3ตอน คือส่วนปฏิบัติงานและห้องโดยสาร ส่วนพักผ่อนและอุปกรณ์ประมวลผล และส่วนบรรจุและติดตั้งโซโนบุย

พื้นที่สำคัญส่วนแรกคือ พื้นที่ติดตั้งโมดูลคอนโซลปฏิบัติงานจำนวน 5 คอนโซล สำหรับการเฝ้าตรวจจับทั้งใต้น้ำ และผิวน้ำจากอุปกรณ์เซ็นเซอร์ที่ติดตั้งอยู่รอบตัวP-8 รวมไปถึงกับเชื่อมโยงข้อมูลข่าวสารจากยานโดรนUAVแบบอื่นๆเพื่อดำเนินการวางแผนการยุทธได้ทันทีในอากาศ เก้าอี้ของเจ้าหน้าที่ปฏิบัติงานจะหันไปด้านหลังขณะทำการบินขึ้นและลงจอด เมื่อเครื่องอยู่ในเพดานบินปกติแล้วก็จะปรับตำแหน่งหันไปหาคอนโซลได้ ส่วนเก้าอี้ของผู้โดยสารมี6ที่นั่ง จะไม่สามารถปรับตำแหน่งได้ และไม่มีหน้าต่าง ไม่มีจอภาพเพื่อความบันเทิง ไม่มีไฟอ่านหนังสือ หรือถาดวางอาหารอย่างแน่นอน จากความเห็นของเจ้าหน้าที่ประจำเครื่องที่เราลองถามว่า ถ้าไม่มีหน้าที่บนอากาศแล้วต้องมีเหตุให้ต้องนั่งอยู่ตรงนี้นานๆจะรู้สึกอย่างไร คำตอบที่ได้คือ “คุณจะรู้สึกโดดเดี่ยวมากๆครับ”

ส่วนที่ 2 ของพื้นที่ภายในP-8 เป็นพื้นที่พักผ่อนพร้อมอุปกรณ์ประมวลผล หรือ อุปกรณ์อื่นที่เขาอาจไม่อยากบอกเราเพราะพื้นที่อีกฝั่งคือจุดที่ขอไม่ให้มีการบันทึกภาพ เก้าอี้ชุดนี้ยังถูกใช้เป็นพื้นประชุมย่อยของเจ้าหน้าที่หากมีการบรี๊ฟภารกิจกันในอากาศ

ส่วนท้ายสุดของตัวเครื่องคือพื้นที่บรรจุเก็บและปล่อยโซโนบุย อาวุธหลักในการจัดการกับเรือดำน้ำของเครื่องบินแบบนี้ โซโนบุยคือทุ่นตรวจจับขนาดเล็กที่จะถูกหย่อนลงทะเลในพื้นที่เป้าหมายที่ระบบตรวจจับบนเครื่องทราบพิกัดโดยรวมแล้ว โซโนบุยที่ถูกหย่อนลงน้ำจะส่งคลื่นตรวจจับผ่านผิวน้ำเพื่อให้ได้ตำแหน่งที่แน่ชัดก่อนทำการการใช้อาวุธที่ติดตั้งอยู่บนเครื่อง หรือส่งข้อมูลให้เรือรบที่อยู่ในพื้นที่ทำลายเรือดำน้ำข้าศึกได้อย่างแม่นยำ ซึ่งP-8มีพื้นที่จัดเก็บโซโนบุยได้96ลูก ที่มีระบบการปล่อยแตกต่างจากP-3 โอไรอ้อน ที่ต้องบรรจุโซโนบุยเอาไว้นอกตัวเครื่องและต้องทำการโหลดตั้งแต่ก่อนขึ้นบิน ในขณะที่ระบบของโพเซดอนมีความยืดหยุ่นในการใช้งานมากกว่า เพราะเจ้าหน้าที่สามารถทำการโหลดและปล่อยโซโนบุยจากภายในตัวเครื่อง ผ่านแค๊ปซูลปรับความดันจำนวน4ชุดที่เราเห็นในภาพประกอบ โดยยังมีท่อปล่อยสำรองอีกหนึ่งท่อเป็นการปล่อยแบบแมนน่วล สำหรับการปล่อยโซโนบุยในระดับเพดานบินต่ำ พื้นที่ส่วนนี้ยังเป็นที่บรรทุกสัมภาระที่จำเป็นต่อการบำรุงรักษาเครื่องภาคพื้นเมื่อต้องไปวางกำลังนอกพื้นที่ฐานของตัวเอง ทั้งอุปกรณ์ซ่อมบำรุง ฝาครอบป้องกันFOD และแม้แต่ล้ออะไหล่สำรอง!

การจัดวางในตัวเครื่องยังเป็นอากาศยานทางการที่เน้นใช้งานทางทะเล ที่เราจะเห็นชุดแพฉุกเฉินสีเหลืองติดตั้งอยู่ข้างประตูเข้าออกในทุกจุดเพื่อการพร้อมใช้งานหากเครื่องต้องลงฉุกเฉินกลางทะเลและเมื่อทำการปฏิบัติงานจริงเจ้าหน้าที่ทุกนายจะต้องสวมหมวกป้องกันศีรษะตามรูปแบบทางการทหารทุกนาย ดังที่เราได้เห็นหมวกที่ตกแต่งสไตล์ชาวเรือสหรัฐวางพร้อมใช้งานในทุกจุดบนตัวเครื่อง

ด้วยขีดความสามารถที่สูงขึ้นเมื่อเทียบกับP-3 เราจึงสามารถเรียกได้ว่า P-8 คือโบอิ้ง737 เวอร์ชั่นติดอาวุธที่พร้อมใช้งานในการรบทางทะเลได้ทันที เมื่ออยู่ในสภาวะสงครามพื้นที่ใต้ปีกของP-8 สามารถติดตั้งได้ทั้งระเบิด และอาวุธโจมตีเรือผิวน้ำระยะไกลได้ 6ตำแหน่ง และพื้นที่บรรจุตอร์ปิโด หรือทุ่นระเบิดสำหรับทำลายเรือดำน้ำได้อีก5ลูก จากพื้นที่จัดเก็บด้านท้ายเครื่อง
การได้ขึ้นชมอุปกรณ์ภายในของP-8ของกองทัพเรือสหรัฐในครั้งนี้ทำให้เราได้เห็นขีดความสามารถในการปฏิบัติงานเฝ้าตรวจทางทะเลของพวกเขาได้มากขึ้น และยิ่งเป็นประสบการณ์ที่ดีของกำลังพลฝ่ายไทยที่ได้ร่วมขึ้นฝึกปฏิบัติงานกับอากาศยานแบบนี้ทั้งในตัวเครื่องขณะทำการบิน และทำการบินร่วมกับเครื่องบินตรวจการณ์ปราบเรือดำน้ำแบบฟ็อคเกอร์F-27 ของกองบินทหารเรือ ซึ่งเป็นสิ่งพิสูจน์ความสัมพันธ์ที่แนบแน่นของกองทัพเรือทั้ง2ชาติได้เป็นอย่างดี

TAF ขอขอบคุณ

– Rear Admiral Murray Joe “JT” Tynch, III พลเรือจัตวา เมอเรย์ โจ “เจที” ทินช์ที่3 ผู้บัญชาการกองกำลังที่73 หน่วยส่งกำลังบำรุงภาคพื้นแปซิฟิกตะวันตก

-นักบินและกำลังของฝูงบินVP-8 และสถานฑูตสหรัฐอเมริกาประจำประเทศไทย

-ฝูงบิน 102 กองบินทหารเรือ กองทัพเรือ

กองทัพเรือ Today

กองทัพเรือฝึกดำเนินกลยุทธ์ด้วยกระสุนจริง (CALFEX)

กองทัพเรือฝึกดำเนินกลยุทธ์ด้วยกระสุนจริง (CALFEX) ณ สนามฝึกกองทัพเรือหมายเลข 16 บ้านจันทเขลม อ.เขาคิชฌกูฎ จังหวัดจันทบุรี การฝึกครั้งนี้เป็นส่วนหนึ่งของการฝึก กองทัพเรือ 62

โดยมีกำลังพลจาก กองพลนาวิกโยธิน สอ.รฝ และ รถถัง T-84 OPLOT จาก กองพันทหารม้าที่ 2 กองพลทหารราบที่ 2 รักษาพระองค์ เข้าร่วมการฝึกในครั้งนี้

นอกจากนั้น ในการฝึกครั้งนี้เรายังได้เห็น รถ AAPC ของ DTI ซึ่งอยู่ในระหว่างการทดสอบโดยกองพลนาวิกโยธินร่วมตั้งแสดงอยู่ด้วย

TAF ขอขอบคุณภาพจาก
พ.จ.ต.ณัฐภูมิ ผู้ภักดี 
ทีม สารคดีกองทัพเรือ

กองทัพเรือ Today

TAF Special #6 – Landing Exercise In CARAT 2009 | การฝึกยกพลขึ้นบกในคารัต 2009

CARAT 2009 เป็นการฝึกที่เหมือนจะถูกลืมครับ หลายคนได้ยินชื่อนี้แล้วพาลไปนึกว่าทหารเรือหาลำไพ่พิเศษด้วยการเปิดเทศกาลลดราคาสุขภัณฑ์หรือทำเครื่องประดับหรือเปล่า? แต่ความจริง CARAT หรือ Cooperation Afloat Readiness and Training ถือเป็นการฝึกประจำปีที่สำคัญหนึ่งในสามการฝึกของกองทัพเรือไทยครับ ปีนี้เป็นการฝึกปีที่ 15 แล้ว และก็มีอะไรดี ๆ ให้ดูเยอะทีเดียว โดยเฉพาะปีนี้ที่ทร.ไทยทำการฝึกยิงอาวุธปล่อยนำวิถีต่อสู้อากาศยาน Aspide จากเรือหลวงสุโขทัย และฝึกยิงอาวุธปล่อยนำวิถีต่อสู้อากาศยาน Mistral จากเรือหลวงจักรีนฤเบศร สองรายการนี้ผมพลาดครับดังนั้นก็คงไม่มีภาพมาฝากกัน (เพราะรูปมาไปไม่ทัน เดี๋ยวจะไปขอตามหลัง เหอ ๆ ) ส่วนที่ไม่พลาดและดีใจที่ไม่พลาดก็คือการฝึกยกพลขึ้นบกที่บริเวณหาดยาว ภายในฐานทัพเรือสัตหีบ จังหวัดชลบุรี ครับ การฝึกเป็นการสนธิกำลังกันระหว่างนาวิกโยธินสหรัฐและนาวิกโยธินไทย โดยมีเรือรบ ยานเกราะ และอากาศยาน เข้าร่วมกันหลายแบบ โชคดีที่ได้มีโอกาสเก็บภาพมาฝากทุกท่าน ขอเชิญรับชมได้ครับผม

วันนี้ (15 ก.ค. 2552) เราอยู่กันที่หาดยาว อำเถอสัตหีบ จังหวัดชลบุรีครับ การฝึกในวันนี้เป็นการฝึกยกพลขึ้นบกโดยการสนธิกำลังระหว่างนาวิกโยธินไทยและสหรัฐครับ สำหรับรายการของหน่วยและยุทโธปกรณ์ที่เข้าร่วมคือ

ฝ่ายสหรัฐ

– เรือ USS Harpers Ferry (LSD-49) – ยานรบสะเทินน้ำสะเทินบก (Amphibious Assult Vehicle: AAV) จำนวน 10 คัน
– นาวิกโยธินสหรัฐจำนวน 1 กองร้อย

ฝ่ายไทย

– เรือหลวงสีชัง เรือยกพลขึ้นบก
– เรือปฏิบัติการพิเศษ M18 Sea Fox จำนวน 2 ลำ
– เครื่องบินลาดตระเวนทางทะเล Do-228 จำนวน 2 ลำ
– เฮลิคอปเตอร์ปราบเรือดำน้ำ SH-60B Sea Hawk จำนวน 1 ลำ
– ยานรบสะเทินน้ำสะเทินบก (Amphibious Assult Vehicle: AAV) จำนวน 10 คัน
– นาวิกโยธินจากกองพลนาวิกโยธินจำนวน 1 กองร้อย
– ชุดปฏิบัติการจากหน่วยสงครามพิเศษทางเรือ


ปีนี้กองเรือฟริเกตุที่ 2 เป็นเจ้าภาพในการฝึกครับ ผู้บัญชาการการฝึกของฝ่ายไทยคือพลเรือตรีไชยยศ สุนทรนาค ผู้บัญชาการกองเรือฟริเกตุที่ 2 ส่วนฝ่ายสหรัฐก็คือพลเรือตรีหญิง Nora W. Tyson ผู้บัญชาการหน่วยส่งกำลังบำรุง กองกำลังสหรัฐประจำภาคพื้นแปซิฟิก (US Pacific Command) ท่านเป็นนายทหารหญิงที่เป็นนายพลแห่งกองทัพเรือสหรัฐ สุดยอดมากครับ 😉

สถานการณ์สมมุติคือ กำลังผสมจะต้องยืดพื้นที่หัวหาดของหาดยาวและสถาปนาหัวหาดให้เป็นที่มั่นเพื่อทำให้กำลังรบสามารถทำการรุกลึกเข้าไปยังฝั่งได้ครับ ถ้าหลับตานึกง่าย ๆ ก็จะคล้าย ๆ ภาพยนต์เรื่อง Saving Private Ryan ในช่วงแรก ๆ ครับ โดยเรือยกพลขึ้นบกทั้งสองลำคือเรือ USS Harpers Ferry และเรือหลวงสีชังทำการสนธิกำลังกันที่จุดนัดพบเมื่อราวตีสี่กว่า ๆ เพื่อเตรียมพร้อมเข้าตี หลังจากนั้นราว ๆ 8 โมงครึ่ง เครื่องบินลาดตระเวนทางทะเล Do-228 จำนวน 2 ลำขึ้นบินเพื่อส่งชุดปฏิบัติการพิเศษจากหน่วยสงครามพิเศษทางเรือจำนวน 20 นายและชุดปฏิบัติการจากกองพันลาดตระเวนของหน่วนยาวิกโยธินจำนวน 10 นาย กระโดดร่มลงสู่หาดเพื่อแทรกซึมเข้าสู่แนวหลังของข้าศึก ซึ่งชุดปฏิบัติการนี้เป็นชุดที่จะเข้าไปวางระเบิดเพื่อทำลายสิ่งกีดขวางสำหรับเตรียมการรับกำลังชุดแรกที่จะเข้าโจมตีครับ

เมื่อชุดปฏิบัติการพิเศษปฏิบัติภารกิจเสร็จสิ้น เรือปฏิบัติการพิเศษ Sea Fox ก็เข้ามารับชุดปฏิบัติการพิเศษที่ถอนตัวออกจากพื้นที่เป้าหมายครับ ตรงนี้ถ้าในสถานการณ์จริงนั้น ถ้าปฏิบัติภารกิจได้โดยที่ข้าศึกไม่รู้ตัวก็จะถือว่าประสบความสำเร็จครับ เป็นเรือปฏิบัติการพิเศษแบบแรกของกองทัพเรือไทย กองทัพเรือสั่งต่อจากบริษัท อู่มาร์ซัน จำกัด ในจังหวัดสมุทรปราการจำนวน 4 ลำ เพื่อสนับสนุนการปฏิบัติการของหน่วยสงครามพิเศษทางเรือครับ เรือใช้เครื่องยนต์ Waterjet มีความเร็วสูง เพิ่งจะขึ้นระวางประจำการในปีนี้นี่เองครับ

ระหว่างนั้น เรือ USS Harpers Ferry และเรือหลวงสีชังก็ทำการปล่อยยานรบสะเทินน้ำสะเทินบก (AAV) ออกจากเรือเพื่อจัดรูปขบวนในการเข้าตีครับ ยาน AAV จะบรรทุกนาวิกโยธินอยู่ภายในและจะปล่อยนาวิกโยธินออกจากยานเมื่อถึงฝั่งครับ เรือหลวงสีชัง (ลำซ้าย) เป็นเรือรือยกพลขึ้นบกขนาดใหญ่ (Landing Ship Tank) ในชุดเรือหลวงสุรินทร์ ซึ่งจะมีลักษณะพิเศษคือประตูระบายพลอยู่ด้านหน้าครับ เรือมีระวางขับน้ำเต็มที่ 4,235 ตัน ความยาวตลอดลำ 103 เมตร กว้าง 15.65 เมตร สูงถึงดาดฟ้า 7.4 เมตร ต่อที่อู่ของบริษัท อิตัลไทย มารีน จำกัด วางกระดูกงูเมื่อ 22 ก.ค. 2528 ขึ้นระวางประจำการเมื่อ 6 ต.ค. 2530 ครับ (สรุปก็คือเรือรบที่เข้าร่วมการฝึกในครั้งนี้ของไทยเป็นเรือที่กองทัพเรือต่อเองทั้งสิ้นครับ ) ก่อนถึงเวลาแตะหาดนั้น เป็นช่วงเวลาที่ข้าศึกจะต้องเตรียมการป้องกันฝั่งอย่างดีที่สุด ซึ่งในกรณีนี้เราจำเป็นที่จะต้องทำการลดประสิทธิภาพในการป้องกันฝั่งของข้าศึกให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อให้นาวิกโยธินที่จะขึ้นหาดนั้นสามารถดำเนินกลยุทธ์ได้อย่างคล่องตัวที่สุด ดังนั้นเรือที่อยู่นกชายฝั่งก็จะทำการระดมยิงฝั่งด้วยปืนเรือพร้อมกับการเจ้าโจมตีของอากาศยานทั้งเครื่องบินขับไล่และเฮลิคอปเตอร์โจมตีอย่างต่อเนื่องจนกว่านาวิกโยธินจะเข้าใกล้ฝั่งครับ ในการฝึกครั้งนี้จึงมีการจำลองการระดมยิงฝั่งด้วยการกดระเบิดที่ฝั่งเตรียมไว้สองลูก (เพราะถ้าให้เรือยิงจริง ๆ อาคาร สิ่งปลูกสร้าง รวมถึงตัวผมเองอาจจะเละก็ได้) พร้อมกับเครื่องบิน Do-228 จำลองการโจมตีฝั่งของอากาศยานซึ่งก็เช่นกันครับ ใช้การบินผ่านและใช้การกดระเบิดที่ฝั่งอยู่บนฝั่ง (เพราะคงไม่มีใครอยากเสี่ยงยิงจรวด 2.75 นิ้วไปในบริเวณนั้น ) เครื่องบินลาดตระเวนทางทะเล Do-228 ผลิตโดยบริษัท Donier ประเทศเยอรมัน กองทัพเรือจัดหามาใช้ในภารกิจลาดตระเวนทางทะเลจำนวน 6 ลำ โดยเครื่องบินสามารถติดอุปกรณ์ลาดตระเวนและกระเปาะจรวดขนาด 2.75 นิ้วเพื่อใช้โจมตีเป้าหมายได้ครับ

แต่ระเบิดที่กดนั้น แรงสะใจ น้ำกระจายสูงหลายสิบเมตรอย่างที่เห็นครับ ระเบิดที่กดนี้เท่าที่ฟังจากพี่ที่กำลังกดมามันเป็นระเบิดบังกาโลที่เขาจะเอาไว้ใช้เคลียร์สิ่งกีดขวางที่ทำเอาไว้บนหาดนั้นเอง โดยระเบิดจะเป็นแท่งกลม ๆ ยาว ๆ เหมือนท่อพีวีซีที่ต่อกันได้เรื่อย ๆ จนมีความยาวตามต้องการ แรงอัดของมันจะทำให้กับระเบิดรวมถึงสิ่งกีดขวางต่าง ๆ ถูกทำลายเป็นช่องครับ แบบเรื่อง Saving Private Ryan นั้น

แหละครับ

ตอนนี้หาดถูกเคลียร์ไปเป็นส่วนมากแล้วครับ ได้เวลาที่ยาน AAV จะแตะหาด ยาน AAV แตะหาดพร้อมกันและวิ่งขึ้นหาดเข้าสู่ชายฝั่ง ในสถานการณ์จริงแล้วตรงนี้จะเป็นช่วงที่มีความเสี่ยงสูงมากและจะถูกต่อต้านจากกำลังของข้าศึกที่ป้องกันฝั่งมากครับ ตัวยาน AAV เองจึงติดป้อมปืนที่สามารถช่วยยิงกดดันและสนับสนุนกำลังของฝ่ายข้าศึกครับ ยาน AAV เป็นยานยกพลขึ้นบกสะเทินน้ำสะเทินบก (Amphibious Landing Vehicle) ครับ ชื่อ AAV ของมันมาจาก Amphibious Assault Vehicle ครับ รถติดตั้งเครื่องยิงลูกระเบิดอัตโนมัติขนาด 40 มม. แบบ Mk.19 หรือปืนกลขนาด 25 มม. แบบ M242 ครับ ทร.ไทยมีใช้งานราว 25 คัน ส่วนสหรัฐมีใช้เป็นพันคันครับ

หลังจากนั้นยาน AAV ก็จะปล่อยนาวิกโธยินออกมาจากข้างหลังยานครับ ยาน AAV แต่ละลำบรรทุกนาวิกโยธินพร้อมรบได้ราว 25 นายครับ เมื่อประตูเปิดแล้วผู้บังคับหมวดก็สั่งตั้งแนวเพื่อดำเนินกลยุทธครับ

ส่วน USS Harper Ferry เป็นเรือลำแรกในเรือชั้น Harpers Ferry ซึ่งเป็นเรือสนับสนุนการยกพลขึ้นบก (Landing ship (Dock)) ครับ ขึ้นระวางประจำการเมื่อปี 2538 เรือชั้นนี้มีทั้งหมดสี่ลำคือ USS Harpers Ferry, USS Carter Hall, USS Oak Hill, และ USS Pearl Harbor ครับ เรือลำนี้มาฝึกในเมืองไทยค่อนข้างบ่อยครับ ปีที่ก่อน ๆ โน้นเคยไปลอยลำอยู่นอกน่านน้ำพม่าเพื่อจะเข้าไปช่วยเหลือประชาชนพม่าในตอนที่เกิดพายุนาร์กิสด้วยครับ เรือติดตั้งปืนกลขนาด 25 มม. แบบ Mk.38 จำนวน 2 กระบอก ระบบป้องกันตัวเองระยะประชิด Mk.15 Phalanx จำนวน 2 ระบบ แท่นยิงอาวุธปล่อยนำวิถีต่อสู้อากาศยาน Rolling Airframe Missile (RAM) จำนวน 2 แท่นยิง และปืนกลขนาด .50 นิ้ว 6 กระบอก


ตรงนี้คือชุดบังคับบัญชาครับ วิ่งตามพี่เขาไปเข้าตีด้วยก็ได้อารมณ์ไปอีกแบบ เหมือนเราทำข่าวสงครามยังไงอย่างงั้น

โดยรวมแล้วหน่วยนาวิกโยธินก็จะดำเนินกลยุทธ์ลึกเข้าไปในฝั่งเรื่อย ๆ จนถึงตำบลที่หมายครับ วิ่งตามแล้วมันส์ดีครับ

ส่วนอันนี้ผมเรียกเอาเองเป็นการแซวเล่น ๆ ว่าชุดอู้ครับ ซึ่งเป็นชุดยิงเครื่องยิงลูกระเบิดนั้นเอง ในการปฏิบัติการจริงแล้วชุดนี้จะทำการยิงเครื่องยิงลูกระเบิด (หรือที่ภาษาชาวบ้านเรียกว่าปืนครกนั้นเอง) เพื่อสนับสนุนนาวิกโยธินที่กำลังดำเนินกลยุทธ์เมื่อมีการร้องขอครับ หน้าที่ก็คืออยู่ข้างหลังและเคลื่อนที่ตามกองร้อยไปเรื่อย ๆ แต่พอดีอันนี้เป็นการฝึก แล้วแถมแถวนี้ยิงอะไรออกไปไม่ได้ด้วยเพราะอาคารทั้งนั้นเลย ก็เลยไม่ค่อยมีอะไรทำเท่าไหร่ครับ เหอๆ

ผมก็วิ่งออกมาตรงหาดอีกทีนึง ก็พบกับกลุ่มยาน AAV พร้อมกำลังพลที่ทำหน้าที่ระวังป้องกันอยู่ครับ พอดีผมอยู่ในฝั่งไทยซะเยอะ เลยลองวิ่งไปดูทางฝั่งสหรัฐบ้างครับ ซึ่งตอนนี้โดยหลักแล้วหน่วยนาวิกโยธินดำเนินกลยุทธ์ลึกเข้าไปในฝั่งแล้ว ทำให้บริเวณต้นไม้ใหญ่แถวนั้นถูกกำหนดให้เป็นตำบลรับผู้บาดเจ็บครับ อ้อ ลืมไปครับว่า ในภาษาทหารแล้ว คำว่าตำบลนี่ไม่ได้หมายถึงตำบล อำเภอ หมู่บ้านนะครับ แต่หมายถึงพื้นที่ที่ถูกกำหนดเอาไว้เพื่อจุดประสงค์ใดจุดประสงค์หนึ่งครับผม

แต่อยากจะบอกว่า ถ้าชุดเครื่องยิงลูกระเบิดคือชุดอู้แล้ว ชุดคนเจ็บนี้น่าจะเป็นชุดโครตอู้ครับ ยิงน้องพลทหารที่เล่นเป็นคนเจ็บ ถือได้ว่าได้รับบทเป็นชุดอู้ขั้นเทพ เนื่องจากมีหน้าที่นอนเจ็บอยู่ใต้ร่มไม้ และจะมี ฮ. มารับกลับเรือ โอ้โห สุดยอดครับ ซึ่งหลังจากนั้นก็จะต้องเรียก ฮ. มารับคนเจ็บซึ่งเจ็บหนักมาก ๆ กลับเรือเพื่อปฐมพยาบาลเป็นการด่วนครับ พื้นที่โล่งตรงหน้าเรานี้จึงถูกกำหนดให้เป็นจุดลงจอดของ ฮ. SH-60B ของกองทัพเรือไทยที่จะมารับคนเจ็บทั้งของฝั่งสหรัฐและฝั่งไทยครับ (คือมีอู้ขั้นเทพฝั่งละคน)

จากการสื่อสารผ่านทางวิทยุ ตอนแรกนึกว่า ฮ. เกิดขัดข้องจนถึงไม่ได้ครับ นึกว่าจะปิ๋วไม่ได้ดู Sea Hawk แล้ว แต่สุดท้าย ฮ. ก็บินขึ้นสำเร็จจากเรือ USS Harpers Ferry ครับ นาวิกโยธินสหรัฐจึงยิงพลุควันเพื่อบอกจุดร่อนลงให้ ฮ. ทราบครับ

Sea Hawk มาแล้วครับ เนื่องจาก Sea Hawk เป็น ฮ. สมัยใหม่ เสียงจึงค่อนข้างเงียบและลมจากใบพัดจึงไม่ค่อยแรงเท่าเจ้าฮิวอี้ครับ ขั้นตอนตรงนี้ก็คือปูผ้าเอาไว้เป็นจุดอ้างอิงในการลงจอด และทำการลงจอดครับ ใครเรียนรด. ปีสี่มาแล้วคงพอนึกภาพออกนะครับ การปฏิบัติเหมือนกันเลยครับผม

ลงแล้วครับ ตอนนี้รีบหิ้วคนเจ็บขึ้นฮ.

ฝึกจบแล้ว ก็กล่าวขอบคุณกันครับ กองเรือยกพลขึ้นบกของไทยกับนาวิกโยธินไทยนั้นฝึกร่วมกับสหรัฐและประเทศอื่นค่อนข้างบ่อยแทบทุกปีครับ ดังนั้นเรื่องภาษาอังกฤษก็ไม่ค่อยมีปัญหาสักเท่าไหร่ และฝ่ายสหรัฐก็มอบมอบที่ระลึกในฐานะที่มาร่วมยกพลขึ้นบกด้วยกันครับ

สนุกจริง ๆ ครับวันนี้ ยกนิ้วให้เลยครับ การฝึก CARAT จะมีใช้ราว ๆ กลางปีของทุกปีครับ ปีหน้าจะจัดเมื่อใด จะประชาชนทั่วไปจะเข้าชมได้ตรงไหนอย่างไรบ้าง ถ้าผมทราบข่าว จะคาบมาบอกกันนะครับผม สำหรับวันนี้ จบเพียงเท่า ขอบคุณทุกท่าน สวัสดีครับ

ขอบขอบคุณ

– นาวาโทพิธาน เวียนขุนทด สำนักเลขานุการกองทัพเรือ
– เรือเอกบัญชา ด้วงโต้ด นายทหารสงครามอิเล็กทรอนิกส์ประจำเรือหลวงสายบุรี

กองทัพเรือ

ครั้งแรกกับการมาเยือนไทยของ เรือหลวงแคนเบอร์รา (HMAS Canberra) เรือธงแห่งราชนาวีออสเตรเลีย


เรือหลวงแคนเบอร์รา (HMAS Canberra)

ครั้งแรกกับการมาเยือนไทยของ เรือหลวงแคนเบอร์รา (HMAS Canberra) เรือธงแห่งราชนาวีออสเตรเลีย เรือพี่น้องของเรือหลวงจักรีนฤเบศร แห่งราชนาวีไทย

เรือหลวงแคนเบอร์รา (HMAS Canberra) เป็นเรือเฮลิคอปเตอร์ ขนาดใหญ่ที่สุดของกองทัพเรือออสเตรเลีย(RAN) ขนาดความยาว 230 เมตร มีระวางขับน้ำ 27,000 ตัน บรรทุกเฮลิคอปเตอร์ได้สูงสุด 18 ลำ,ยุทธยานยนต์ 110 คัน หรือ สามารถบรรทุก รถถังแบบ MAA1 Abrams ได้ 12 คันแล้วแต่ภารกิจที่ได้รับมอบหมาย

นอกจากนั้น เรือลำนี้ยังสามารถปฏิบัติภารกิจด้านมนุษยธรรมและบรรเทาสาธารณภัย(HADR)ได้อย่างกว้างขวาง โดยภายในมีศูนย์บริการทางการแพทย์ พร้อมห้องผ่าตัดจำนวน 2 ห้อง พร้อมทีมแพทย์

เรือหลวงแคนเบอร์รา (HMAS Canberra) ต่อขึ้นที่อู่ Navantia ประเทศสเปน อู่เดียวกับเรือหลวงจักรีนฤเบศรของกองทัพเรือไทย เรียกได้ว่าเป็นเรือพี่น้องกันก็ได้ครับ ถ้าสังเกตุดีๆ HMAS Canberra คือการขยายแบบจากเรือหลวงจักรีนฤเบศนั้นเอง

เรือหลวงแคนเบอร์ราเยือนจังหวัดภูเก็ตพร้อมกับเรือหลวงนิวคาสเซิล (HMAS Newcastle) ภายใต้โครงการกระชับความสัมพันธ์ในภูมิภาคอินโด-แปซิฟิก (Indo-Pacific Endeavour 2019)

ผู้บัญชาการหน่วยร่วมเฉพาะกิจ พลอากาศจัตวา ริค โอเวนท์ กล่าวว่า การมาเยือนในครั้งนี้เป็นการสานต่อความร่วมมืออันดีทางการทหารและระหว่างรัฐบาลในภูมิภาค ระหว่างออสเตรเลียและไทย

“ผมขอแสดงความขอบคุณชาวภูเก็ต และชาวไทย ที่ให้การต้อนรับพวกเรา”
“พวกเรามาที่นี่เพื่อหามิตรใหม่ และมาเยี่ยมเยียนเพื่อนเก่า”

พลอากาศจัตวา ริค โอเวนท์ ยังกล่าวอีกว่า การมาเยือนในครั้งนี้ไม่ใช่เพียงภารกิจทางการทหารเท่านั้น แต่กำลังพลออสเตรเลียจะขึ้นฝั่งเพื่อเข้าร่วมกิจกรรมทำความสะอาดชายหาดบนเกาะสิเหร่ จัดการแข่งขันการช่วยชีวิตทางทะเล และจะช่วยก่อสร้างศูนย์การเรียนรู้คอร์เนอร์สโตนให้เสร็จสิ้น

กองกำลังเฉพาะกิจร่วมภายใต้โครงการ Indo – Pacific Endeavour จะเดินทางเยือนอินเดีย ศรีลังกา อินโดนีเซีย มาเลเซีย สิงคโปร์ และเวียดนาม

ขอบคุณภาพถ่ายและข้อมูลจาก
ร.อ.หญิง สถิดาภรณ์ แฟงคล้าย
ร.อ. ปานพิชิต ศิริพิบูลย์
ฝ่ายประชาสัมพันธ์ สถานฑูตออสเตรเลีย

กองทัพเรือ ข่าวต่างประเทศ